Welkom thuis
Lieve volgers,
ik ben weer veilig terug inNederland! Gisterochtend vroegkwam ik aan op Nederlandse bodem. :)
De extra laatste dagheb ik met Karin doorgebracht op het strand. Was nogwel even lekker ook al hadden we weinig zon.Eind van de middag, rond half 6, ben ik met de taxi naar het vliegveld vertrokken. Bepakt en bezaktaangekomen op het vliegveld kon ik vrij snel mn bagage inchecken. De immigratiedienst was ik ook vrij snel voorbij, dus alles ging voorspoedig. Nadat ik de douane door kwam nog eenIers meisje ontmoet die ook twee maanden vrijwilligerswerk heeft gedaan viaSyto.Bij de douane werd mij medegedeeld dat mijn drum niet mee mocht als handbagage. Heel verbaasd en beetje boos vroeg ik waarom dan wel niet. Nouja het mocht gewoon niet en voor het instappen moet ik mn drum dus afgeven en wordt ie gewoon in het ruim ingeladen. Heel vreemd en behoorlijk stom! Heb hem ook maar even goed duidelijk gemaakt dat ik het er niet mee eens was en dat het breekbaar is.
Helaas zijn we uiteindelijk ruim een uur later gaan boarden dan de planning. Maarja, we zijn nog steeds in Afrika, dus keek er niet zo heel gek van op. Mijn vertrek is dus zeg maar ook op zn Afrikaans (zei Karin zo mooi zondag). Uiteindelijk zijn we om kwart voor tien de lucht ingegaan. De warme maaltijd bestond uit rijst, kip en plantain. Haha. Iets waar ik dus totaal geen zin in had! Een filmpje gekeken en geprobeerd te slapen, maar dat wilde niet echt lukken. Iets over 6en in de morgen landden we op Schiphol. De douane was ik heel vrij snel door, maar helaas nog wel een tijdje op mn bagage gewacht. Gelukkig is mn drum er wel heel uitgekomen!
Heel fijn om mn ouders weer te zien en heb ben behoorlijk platgeknuffeld! Dank jullie wel voor dit warme welkom pap en mam! Op Schiphol mn eerste cappuccino gehad, haha. Erg lekker! Best gek om weer in een 'luxe'auto te zitten, en geen houten kont te krijgen.
Thuisgekomen al mn souvenirs laten zien en cadeau gegeven. Als je dit zo ziet heb ik toch behoorlijk veel gekocht. Mja, het kost ook bijna niets en is allemaal zo leuk! Gelijk al mn kleren in de wasmachine gedaan, want het stinkt lekker naar de muffe kast op onze (schimmel)kamer. Het ruikt in huis nog steeds naar Ghana zeggen mn ouders. Haha, misschien omdat mn koffer nog in de keuken staat.
Verder die dag heerlijk genoten van de koffie met huisgemaakte appeltaart van mama. Owh wat was dat lekker zeg! Wel raar om weer thuis rond te lopen. Gewoon terug te zijn in het luxe leventje! Moet er wel heel erg aan wennen. Alles in huis is even gek; water uit de kraan, normale stoelen, radio en zo kan ik nog wel even doorgaan.
's Middags even lekker in de zon geslapen. Was toch wel erg moe! Ook van al die indrukken weer in NL.
Het bed vannacht was heerlijk! Ik heb heerlijk geslapen, wat ik eigenlijk niet echt had verwacht. Heel gek om een dekbed te hebben, in plaats van 'vast' te liggen in een lakenzak. Het goede matras was wel heel fijn! Haha. Vandaag geprobeerd heel rustig aan te doen (moet ik echt doen zegt Juliette), maar is toch best lastig. Moet me er echt toe zetten om gewoon niets te gaan doen. Foto's op de computer gezet en toch maar even internetten. Hou ik niet lang vol, want krijg vrij snel hoofdpijn. Als ik de foto's zie van de kinderen krijg ik tranen in mn ogen en krijg toch wel heimwee! Het is toch eigenlijk mn tweede familie. Heb er 18 kinderen bij gekregen. Ik mis ze nu al...
Lezers, dit was mijn laatste verhaal over mijn avonturen in Ghana. Hoop dat jullie genoten hebben van mn verhalen, zoals ik genoten heb van mijn avontuur. Ik heb een geweldige tijd gehad en enorm veel geleerd! Ben enorm blij dat ik dit gedaan heb. :-). Op naar het volgende avontuur; woensdag begin ik met mijn stage bij Marriott in Amsterdam.
Zodra ik een mooi album gemaakt heb van de 1100 foto's (maar ook nog foto's van de anderen) laat ik het jullie natuurlijk weten!
Nogmaals bedankt voor al jullie reacties en tot snel.
Liefs Marije
Dommer kan echt niet..
Goedemiddag!
Ik weet waarom ik niet online in kan checken. Hebgewoon elke keer verkeerd gekeken!
IK VLIEG MAANDAGAVOND PAS TERUG!
Echt heel dom, en snap het ook echt niet! Nu dus nog maar een extra dagje in Accra.
Tot dinsdag!
Liefs x
Bye bye Ghana!
Lieve allemaal,
nog twee nachtjes slapen en dan ben ik weer in Nederland! Vanmorgen afscheid genomen van de kinderen en de rest van de lieve mensen bij het weeshuis. Ik was blij dat de kinderen aan het ontbijten waren, want had een behoorlijke brok in mn keel! Heb in de auto toch wel even wat traantjes weggepinkt. Het is nu echt officieel dat ik naar huis ga, en vind het toch niet leuk om die geweldige kinderen achter te laten. Ga ze echt wel missen!
Heb nog wel een leuke laatste week gehad, dus dat ga ik jullie nog even mededelen! ;)
Zondag heb ik afscheid genomen van Bibi en ben ik alleen met de STC (luxe) bus naar Takoradi gegaan. Hier kwam ik rond 17.00u aan waar ik eigenlijk gelijk een hotel ben gaan zoeken. Hij wees me een restaurant aan waar ik kon eten, maar dat bleek gesloten te zijn. Dus maar teruggelopen om weer te vragen, maar toen kwam ik een Rastajongen tegen. Even mee gekletst en is toen met mij mee gelopen naar een plek waar ik kon eten. Bij een 'spot', kraampje aan straat, heeft hij voor 3Cedi eten voor mijbesteld. Ben toen samen met hem achter gaan zitten waar zn broer en vrienden zaten. Ik heb heerlijk gegeten en een erg leuke tijd met de jongens gehad! Hij heeft mij netjes weer bij het hotel afgezet. Je merkt wel als je alleen loopt je meer aanspraak hebt, en zeecht heel vriendelijkzijn! Willen je alles aanwijzen,meelopen, echt super! Maandagochtend ben ik metde trotro naarBusua gegaan. Was ook nog een leuk ritje; had kippen in een plastic tas naast me zitten en een jongetje kon zn ontbijt niet binnenhouden. Leuk begin van de dag haha! Het strand van Busua is inderdaad zoals Bibi zei prachtig! Heel toevallig had ik ook prachtig weerdus kon niet beter. Heb een paar uur bij een strandtent gezeten en heerlijk genoten van de rust,het uitzicht en de zon. Wat een leven...Hierna ben ikrustig teruggegaan naar Buduatta.
Dinsdagavond kwam Dinant langs. Hij is tot donderdagochtend gebleven. Samen met hem een leuke tijd gehad bij het weeshuis! Kinderen vonden hem geweldig. Ze zien volgens mij niet zo vaak een mannelijke vrijwilliger;).Hij werd dan ook af en toe Madame genoemd ipv Sir. Haha. Donderdagmiddag heb ik mn tassen ingepakt. Vraag niet hoe, maar alleszit er in! Haha. Je denkt een lege koffer over te hebben, maarje hebt toch aardig wat souvenirs enzo verzameld in die tijd. Vrijdagmiddag heeft hetvanaf 15u de hele tijd geregend. Ook nog even onweer meegemaakt. Kon er ook nog wel evenbij op de laatste dag. Haha. Thuisgekomen bleken we ook nog eens geen electriciteit te hebben. Ach maakt niet uit! Zijn we wel gewend.
Nu zit ik samen met Karin in eeninternetcafe. Probeer online in te checkenmaar wil nog niet echt lukken. Verder vanmiddag naar het cultural centre geweest waar wede laatste souvenirs hebben gekocht. Echt je wordt gek daar! Iedereen wil dat je bij hun shop komt kijken en iedereen'zeurt' aan je hoofd. De spullen zijn trouwens wel geweldig! Vanavond nog even lekker eten bij Paloma (ons vaste restaurant) en dan morgen begin vande middag naar Golden Tulip hotel om lekker bij het zwembad te relaxen. Vanaf hier gaat een gratis busje naar het vliegveld. Echt goed geregeld!
Nou dit was mn laatste verhaal vanuit Ghana. Heb een geweldige tijd gehad hier en veel lieve mensen leren kennen!
Voor nu zeg ik fijne avond en tot maandag! :D
Dikke kus uit Accra
Nog meer avonturen!
Dag lieve trouwe volgers!
Woensdag was ik in Kasoa om weer een verhaal te plaatsen van mijn avonturen van vorige week, maar helaas hield internet er halverwege mee op! Heb mn verhaal dus maar uitgeprint, zodat ik hem nu over kan typen. Momenteel ben ik in Accra en zit ik een Apple shop achter de computer. Wat een luxe! ;) Samen met Bibi zijn we naar de Accra mall gegaan waar ik net tien minuten geleden mn eerste echte cappuccino heb gedronken! Ow wat is dat heerlijk! Dat is echt iets wat ik wel mis hier. Haha. Vooral de mensen die mij goed kennen, weten dat ik gek ben op koffie! Nu dus maar even mn verhaal over typen en mijn avonturen weer met jullie delen.
Er zullen trouwens niet heel veel verhalen van mijn kant komen want ik ga al weer bijna naar huis! Nog ruim een week en dan zit ik in het vliegtuig naar het luxe leventje. Best raar, maar vind het ook wel fijn om weer naar huis te gaan! Heb wel het idee dat ik ruim genoeg hebben kunnen doen in het weeshuis en ook voldoende heb kunnen zien van het land en de cultuur. Merk wel dat het steeds meer begint te kriebelen om naar huis te gaan en ben steeds meer aan het aftellen. Komt ook omdat ik al wat van mensen afscheid heb genomen. Juliette, vorige week Anne en morgen Bibi. Toch voel ik mij hier ook wel thuis. Afgelopen maandag toen ik terug kwam van het weekend reizen had ik echt wel een gevoel van thuiskomen. Kreeg een dikke knuffel van Mebe (een vd werksters) en de kinderen geven je ook elke keer een warm welkom. Echt fijn!
Vorige week maandag kwam Bibi samen met twee duitse meisjes terug van reizen. Deze week zijn we dus met zn vijven. Woensdag ben ik samen met Anne, Marian en twee kinderen (Richard & Leticia) naar Kasoa gegaan om in kopen te doen voor ons afscheidsfeest. Deze zouden we eigenlijk vrijdag hebben, maar de duitse meiden vonden het leuk om dit ook mee te maken en vroegen aan ons of wij het wilden verplaatsen. Het maakt ons niet uit welke dag, dus het is donderdag geworden! Anne gaat nu dus ook een dagje eerder naar Accra want ze gaat met de duitse meiden mee. In Kasoa alle ingredienten gekocht voor Jollof Rice met kip. Ruim voldoende voor alle kinderen en gasten; 33 kilo rijst bijvoorbeeld. Muziek en uitnodigen van gasten wordt geregeld door de zoon van Moses. Drank kunnen we in het dorp krijgen.
Donderdag was het dus tijd voor ons afscheidsfeest. 's Ochtends hadden we al alle stoelen klaar gezet en heb ik Grace geholpen met koken. Maar dat hou je geen tien minuten vol. Je zit heel erg in de rook en begint dus verschrikkelijk te tranen. Ik was het niet gewend zijn Moses ;) en hun waren niet voor niets zo zwart... Hier in Ghana kennen ze onze strakke tijdschema's niet en als je een tijd zegt als iets begint zullen ze altijd te laat of halverwege komen. Het is normaal hier, maar ik kan er niet aan wennen. Rond half 3 begon Comfort dan eindelijk met het openingsgebed en kon het feest officieel beginnen. Er werden aardig wat speeches gehouden, maar helaas was dit vaak in het Twi. Beetje jammer op je eigen feest, mja niets aan te doen. Af en toe heeft Moses wel even een beetje vertaald wat hij aan de gasten vertelde maar krijgt toch weinig mee. Op een gegeven moment was het tijd voor onze openingsdans. Dansen met de werksters en de kinderen. Erg leuk! Ook werden we door Moses geintroduceerd bij de gasten en werd er verteld wat wij allemaal gedaan hebben voor het weeshuis. 's Morgens hoorden wij ook dat we moesten speechen, dus hebben ook nog even een paar woorden gesproken. Voornamelijk de mensen bedankt voor hun gastvrijheid enzo. Verder die middag veel gedanst en heerlijk gegeten. Heb echt een topmiddag gehad en het was een zeer geslaagd feest!
Vrijdagochtend heb ik afscheid genomen van Anne en beide Christina's. Bibi ging het weekend nog even mee naar Accra, dus bleef alleen achter bij de kinderen. Best raar, maar opzich ook wel even fijn om een dagje alleen te zijn. 's Ochtends bij het weeshuis gebleven, maar de tijd gaat toch wel heel erg langzaam. Na de lunch ben ik naar huis gelopen en daar maar even mn was gedaan. Na een tijdje ben je het alleen zijn toch wel zat, je gaat nadenken en krijgt beetje heimwee naar huis. Rond 16.00u maar teruggegaan naar het weeshuis en voor het eten met Moses en Mebe naar haar dorp gereden. Hier haar familie ontmoet en toen met Moses een biertje gedronken. Hij vond het namelijk zielig dat ik alleen was, dus zijn even wat gaan drinken. Echt heel lief! In het begin moest ik wel even aan deze man wennen, maar het is een schat van een man en hij heeft heel veel voor je over!
Zaterdagochtend ben ik voor het eerst alleen gaan reizen met de trotro. Ik weet nu hoe het allemaal werkt en waar ik uit moet stappen, dus vind het niet zo erg. Het heeft ook wel weer wat, en ik wordt er allemaal maar beter van! ;) Dit keer mocht ik voorin de trotro zitten. Je ziet toch wat meer en zit ook wel wat relaxter! Ik heb trouwens nog geen last gehad van mijn wagenziekte! Vraag me niet hoe het kan in die trotro's, maar het gaat nog steeds goed! Haha.
In Accra heb ik afgesproken met Karin. Hebben elkaar gelukkig vrij snel kunnen vinden! Toen samen naar Koforidua en vanaf daar een trotro gepakt naar de Boti Falls waar we Dinant ontmoetten. Hier zijn we met zn 3en naar de watervallen gelopen. Je merkt wel dat je conditie achteruit gaat hier, want na het trap lopen was ik al buiten adem. Watervallen waren mooi, maar niet echt bijzonder. Dat heb ik wel vaker met dingen hier. Toen zijn we naar de bijzonder palmboom gelopen. Een palmboom met drie stammen in plaats van een. Het begin van het pad ging nog prima en vroegen ons af waar de boom stond, maar halverwege werd het pad veel minder! Veel klimmen, rotsen en boomstammen. Soms hele gladde stukken en toch best eng op je slippers en een grote rugzak op je rug! Op een gegeven moment zijn we verkeerd gelopen. We moesten namelijk de enorm steile berg op! Doodeng!! Ik was er echt klaar mee en het huilen stond mij nader dan het lachen! Vooral als de Ghanezen je bemoedigende woorden gaan toespreken van je bent er bijna..Gr! Uiteindelijk zijn we veilig bovengekomen, maar vraag me niet hoe. Boven even uitgerust en is Dinant naar de palmboom gelopen. Was niet echt boeiend, hij liep er zelfs voorbij! Haha. Karin en ik zijn vast begonnen aan de terug weg want we vonden het mooi geweest! We moesten namelijk ook dezelfde weg terug! Gelukkig ging het dalen wel beter dan klimmen, maar helaas ook nog wat stukjes moeten klimmen. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik terug was bij de ingang. Haha. Bij de ingang konden we vrij snel een trotro krijgen maar er was alleen voldoende plek voor twee mensen. ik zat dus met 1 been op een klapstoeltje bij de schuifdeur die open bleef staan (stel je even voor..). Dit omdat 2 mannen die het geld innen, in de deuropening stonden. Doodeng en levensgevaarlijk! Het leuke was nog dat ik een dikke trien naast me had zitten die zich niet tegen hield in de enorme haarspeld bochten! Heb me dus voor 3 mensen tegen moeten houden! Pff stom mens. Onderweg ook nog bijna een schaap aangereden! Kon dr ook nog wel bij. Was blij dat we er waren. Toch bedankt Caspar de Haan schilderwerken. Haha! Dat stond op het busje! Zie je wel veel vaker hier; busjes uit NL of Duitsland. Toen naar Akosombo gereden waar we een hotel hebben gezocht en na het eten gelijk zijn gaan slapen. Zondagochtend met de trotro richting boot gereden. Hier een ticket gekocht voor de cruise over Lake Volta. Helaas was het niet zulk mooi weer, maar het was toch wel een leuke cruise! Lekker gegeten en ze hadden ook een live band. De mensen maken er hier echt een feestje van! Teruggekomen aan land (vijf uur op de boot gezeten) richting Atimpoku waar we de nacht hebben doorgebracht. Ik had weer genoeg meegemaakt voor een weekend! Haha. Maandag teruggegaan naar Buduatta. Vanaf Koforidua weer alleen gereisd wat prima ging! Mijn zelfvertrouwen is echt wel gegroeid hier!
Maandagmiddag kwamen er twee meiden uit zweden maar die blijven maar twee weken voor vrijwilligerswerk. Woensdag dus Kasoa, maar het was heel slecht weer! Donderdag hebben de kinderen vakantie gekregen en 's middags met de chief bier gedronken. Was weer heel erg gezellig! Ook nog Ghanese soep met hem gegeten maar dat was heel erg scherp! Eten is hier indd vaak wat scherper, maar dit was wel heel erg! Mond stond letterlijk in brand. Haha. Toch ook weer geprobeerd. Trouwens ook Konkonte (van Cassave) en Bangku (van mais) geprobeerd maar niet een succes! Vooral Konkonte niet. Van de structuur ga ik echt over mn nek. Eten is trouwens wel veel beter geworden de laatste weken dus dat is wel fijn. Nog wel rijst en spaghetti, maar met meer smaak! Maar kijk toch uit naar de bruine boterham met kaas, koffie, mama's appeltaart etc. Haha!
Trouwens, bouw van de wc huisjes is begonnen en vordert prima! Het ziet er al echt goed uit. Ben heel benieuwd naar het resultaat! Na het weekend zal het al weer verandert zijn.
Vandaag dus met Bibi laatste dagje in Accra en morgen ga ik alleen richting Takoradi! Hier 2 dagen doorbrengen. Maandag waarschijnlijk Busua, schijnt een heel mooi strand te zijn dus ben benieuwd. Dan beginnen mijn laatste dagen bij het weeshuis en zaterdag richting Accra om zondag terug te vliegen! Voor degene die mij op willen halen van Schiphol; 05.45u. Haha!
Lieve allemaal, ik kijk er naar uit om jullie allemaal weer te zien en al mijn verhalen aan jullie te vertellen en natuurlijk alle foto's en films te laten zien! Fijn weekend en tot heel snel!
Liefs xx uit Ghana
Groeten uit de rimboe!
Lieve allemaal,
het is weer tijd voor een nieuw verhaal over mijn avonturen hier. Het is een week geleden zag ik. Hoe is het in Nederland? Vind het nog steeds erg leuk om jullie reacties te lezen! Hier gaat alles nog steeds prima. Vandaag is het behoorlijk warm en schijnt de zon flink. Afgelopen week weer genoeg gedaan, dus heb weer wat te vertellen. Heb ongeveer 800 fot's gemaakt en zit al bijna op de twee uur film. Ja Anke, Tjap Toi! Haha. Nog maar drie weken te gaan hier. Gaat toch best wel snel! Maar hier de avonturen van afgelopen week!
Maandags zijn we dan naar Lake Bosumtwe geweest, maar was niet heel erg bijzonder. Leuk om even gezien te hebben, maar verder...Terugweg was weer een hele reis. Vanaf het meer zijn we ongeveer om 12u wegggegaan en waren pas om 19.00u thuis. Ik had het dus behoorlijk gehad en was redelijk chagerijnig. Dinsdag en woensdag waren twee normale werkdagen, dus lesgeven en met de kinderen spelen.
Donderdag hebben we een tour langs dorpjes gehad met Mr. Moses en Marian (een lerares). Was echt heel erg leuk en alweer behoorlijk indrukwekkend. Kijk naar mn titel van het verhaal en je weet wat ik bedoel. Op weg naar een lokale markt in een wat groter dorp kwamen we langs wat kleinere dorpjes wat vaak bestond uit niet meer dan 10/20 'huizen' . Het zijn namelijk geen huizen te noemen. Het zijn woningen van klei, takken en palmtakken als dak. Er zit dus totaal geen ventilatie qua ramen in en het is echt net of je in de rimboe rondrijdt. Blijft indrukwekkend om te zien. Het dorp waar de markt was is iets groter dan ons dorp, ongeveer 8.000 mensen. Hier hebben we even rondgelopen met Marian en veel foto's gemaakt. De mensen hier zijn echt blij als je een foto maakt en gaan zelfs poseren. Dit moet je niet in de grotere steden proberen want dan worden ze echt boos. Moeten dus altijd vragen of we een foto mogen maken. Het was dus wel erg leuk om dit keer overal een foto van mogen te maken!! Mensen zijn hier heel erg vriendelijk en willen je alles laten zien en uitleggen. Vanaf dit dorp zijn we naar het dorp van Mr. Moses gereden. Hij woont namelijk niet in Buduatta zelf. Hij woont wel in een betonnen woning en op een rustige plek. Hij heeft zes zonen en twee dochters! Dat hadden we even niet verwacht.. Samen met Marian en de jongste dochter van Mr. Moses hebben we een rondleiding gehad door het dorp en een aangrenzend dorp. Weer bijna alleen maar woningen van klei of hout. Wel een goede school gezien wat gesponsord is door Plan International Ghana. Goed om te zien wat zo'n organisatie voor elkaar kan krijgen in zo'n arm land.! Kinderen waren enorm enthousiast en werden toegezwaaid of we de koningin waren. Haha. Bij het huis van mr. Moses geluncht en toen naar een ander weeshuis gereden. Hier even rondgekeken en gepraat met de oprichtster. Dit is echt een heel groot weeshuis, namelijk 80 kinderen! Ik ben echt blij dat ik hier zit, want 80 is echt veels te veel. Hoe wil je dan ooit iedereen aandacht geven? Mja, toch wel interessant om het verschil even gezien te hebben. Vanaf hier weer op weg naar het weeshuis. Wel een paar keer gedacht dat de auto er mee op zou houden, maar viel gelukkig mee. African car zoals Mr. Moses het noemt! ;)
Vrijdag was dan de dag dat er twintig blanken naar het weeshuis zouden komen! Wij dachten dat het in de ochtend zou beginnen, maar het begon ongeveer om 12.30u pas. Hebben dus de hele ochtend op een stoel gezeten met de kinderen en weinig nuttigs gedaan. Rond 12.00u kwam de dans/drum groep vanuit Accra. Onze drumleraar was er ook bij en die bleek de leider van de groep te zijn. Werden alvast opgewarmd met een show van hun. Was erg gaaf om te zien! Echt alles zit los en vast bij die mensen en samen met de djembe's is het echt geweldig! Ik denk een uurtje later dat de bus met Amerikanen aan kwam rijden. Waren er geen twintig en er zaten toch ook nog wel minstens vijf halfbloedjes of donkeren tussen, haha! Hun hebben ook nog opgetreden en kregen ook nog spullen/ snoepgoed/ geld van hun aangeboden, erg lief! Daarna werd er door de dansgroep nog wat cultuurdansen gedanst en toen was het tijd voor de kinderen om de Amerikanen te ontmoeten. Ineens zijn ze weer heel verlegen. Nog even met de kinderen gedanst en toen was de dag alweer voorbij. 'Onze' kinderen kunnen trouwens ook geweldig dansen! Als wij dansten begonnen de werkers ons een beetje uit te lachen, mja vergeleken met hun zijn wij heel stijf! Haha.
Zaterdag was de dag van de begrafenis. Ook hier zouden we eigenlijk na het ontbijt weggegaan, maar een dag van te voren werd de planning gewijzigd. Gaan pas na de lunch. Haha. Kan allemaal hier! Om 13.00u ongeveer zaten wij dus helemaal klaar om te gaan, maar gingen pas een uur later weg. Waren wel helemaal op zn Ghanees gekleed. Waren netjes in het zwart en een vd meisjes heeft bij ons beide een rood sjaaltje op Ghanese wijze in ons haar gebonden. Op weg naar de chief werden we dan ook aangestaard en uit/toe gelachen door de dorpsgenoten! Aangekomen bij de chief nog een uur op hemzelf moeten wachten maar ondertussen wel mn ogen uitgekeken naar de kleding van de andere belangrijke mannen! Je zou soms willen dat je een foto kon maken als je knippert met je ogen, maar helaas. Die klederdracht is echt heel indrukwekkend om te zien! Wij hadden de eer om samen met oma en Marian gasten te zijn van de chief. Zijn dus in een rijtje naar de plek van de begrafenis gelopen. Alle belanrijke mannen voor ons, met chief in het midden richting de tenten. Heel gaaf om deel uit te mogen maken van zijn gezelschap. Weer voel je je net de koningin! Mochten ook naast de chief plaatsnemen! Helaas krijg je er verder weinig van mee, maar is opzich wel leuk om mee te maken. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er een probleem was. De zonen van de overleden vrouw waren thuisgebleven en wilden niet komen. Als de mensen wat wilden doneren (is hier traditie), moesten ze maar naar hun huis toe komen. De chief en zijn mannen eisten van de familie 3 flessen Schnapps voor de tijd die ze hierdoor verspeeld hebben, maar de familie had er maar 1. Heel apart allemaal! Om 17.00u zijn we teruggegaan naar het weeshuis. Niet helemaal wat wij ervan verwacht hadden, maar toch wel leuk om te zien. Helaas dus niet gedanst!
Zondagochtend, gister dus, zijn we richting Accra gegaan. Juliette heeft haar laatste dag in Ghana en gaan er dus met zn vijven nog even een gezellige dag van maken. Hebben heerlijk de dag doorgebracht op het strand! Best wel even lekker zo'n relaxt dagje tussendoor. Hadden prachtig weer dus ook wel een klein beetje verbrand. Bij het afscheid van Juliette had ik ook wel even een momentje dat ik naar huis wilde, maar is nu alweer voorbij!
Vandaag komt Bibi terug van haar rondreis en die blijft nog tot de 13e. Anne gaat zaterdag naar huis. Ik ga zaterdag met Dinant richting de Volta region, voor de watervallen en de stuwdam! Verder gaan we deze week toilethuisjes laten bouwen bij het weeshuis. De kinderen doen namelijk al hun behoeften in de bosjes. Anne heeft 200 euro gekregen van iemand wat wij dus voor de wc's gaan gebruiken. Ik betaal waarschijnlijk dus werkers, want dat redden we net niet met 200 euro. Maar dat is rond de 50 euro dus dat heb ik er zeker wel voor over!
Heb dus alweer genoeg plannen voor komende week en probeer denk ik maandag over een week weer een verhaal te plaatsen! Voor foto's verwijs ik jullie door naar de link die in mijn vorige verhaal staat. Verder is Juliette als het goed is vandaag veilig aangekomen in Nederland en zodra zij haar foto's geplaatst heeft laat ik het jullie weten!
Voor nu een dikke kus uit het warme Kasoa en tot over 3 weken!
Liefs Marije
Strand, kerk en werkweek 2
Goedemiddag lieve allemaal!
Hoe is het daar in Nederland? Ik hoorde/ lasdat mensen die zich aangemeld hebben voor de mailinglijst geen mail krijgen als ik een verhaal plaats. Heel gek want ik heb dat wel aangevinkt als ikmijn verhaal wil opslaan zeg maar...Mja, met gaat alles goed! Ben momenteel in Kumasi met Anne, Karin, Juliette & Dinant. Vermaken ons prima, alleen wat wel raar is dat alles gewoon dicht is op zondag. Terwijl het toch de tweede grootste stad is in Ghana... We gaan dus eerst maar even een uur internetten en dan willen we naar het paleis van de Ashanti koning. Verder moeten we nog even kijken. Juliette & Karin gaan vanavond richting huis, wij vertrekken morgen. Gaan morgen samen met Dinantvia Bosumtwi Lake weer terug richting huis. Ik begin mn verhaal maar weer waar ik vorige keer geeindigd ben ;-).
Zaterdags zijn we na het ontbijt van de kinderen met de tro tro richting het strand gereden. Totaal met 18 kinderen, 2 vrijwilligers, chauffeur met hulpje, lerares, en zoon vd eigenaar van weeshuis (Kenneth) op weg. Het paste allemaal, maar met 2 kinderen op je schoot is toch best zwaar. Aangekomen bij het strand was het nog vloed en de golven waren heel hoog. Het was trouwens voor het eerst dat alle kinderen meegingen met een dagje uit. De vier kleinsten gaan normaal niet mee, maar wij wilden ze er natuurlijk bij hebben! Een paar kinderen opgetild en richting het water met gelopen. De kleinsten vinden het nog heel eng! Gelukkig werd het water wel wat rustiger en konden we het zwembad in. Ze hebben op dit strand een zwembad gemaakt waar dan zeewater in stroomt. Heel handig! Mja, de kinderen kunnen allemaal niet zwemmen, dus een voor een met kind op je armen het water in. Je kon wel redelijk staan, dus dat scheelt. Zo waar begon de zon ook nog eens flink te schijnen, terwijl die nacht daar voor het met bakken uit de hemel kwam. Het moest vast zo zijn! Kinderen hadden het enorm naar hun zin en zijn al blij met een slokje water! Hebben ze heerlijk verwend met brood, koekjes, spekjes en stroopwafels. Zulk genieten!! We waren denk ik rond 10u op het strand en om 16u gingen we weer met het busje terug. Twee slapende kinderen op je schoot is nog zwaarder! Heel erg moe, maar nog meer voldaan kwamen we terug bij het weeshuis. Wat een topdag! Na het eten gelijk naar huis gegaan, want we waren kapot.
Zondagmorgen na het ontbijt zijn we met de kinderen naar de kerk in het dorp gelopen. Dat wilden we ook wel een keer meemaken! Dus hup met 18 kinderen over straat naar de kerk. Hier aangekomen was het redelijk rustig, maar werden wel gelijk welkom geheten door de pastoor. De dienst zou om half 10 beginnen, maar begon kwartiertje later. Op zn Afrikaans dus! De kerk stroomde aardig vol en het was echt heel indrukwekkend om het mee te maken. De mensen maken er hier echt een feestje van met heel veel dans en zang! Ik mocht ook filmen, dus heb het vastgelegd! ;) De dienst was wel in de lokale taal, dus hebben er niet veel van begrepen maar dat geeft niet. Er werd een paar keer voor ons (het weeshuis) gebeden, en dat ging dan wel in het engels. Behoorlijk indrukwekkend toch. Bijna aan het eind van de dienst werd er eten verdeeld. Wij kregen een mand vol met mais en tomaten. Zoo lief! Je weet niet hoe je de mensen moet bedanken, krijgt gewoon tranen in je ogen. De kinderen hebben twee/ drie dagen lang van het mais genoten!
Maandag was volgens mij niet zo'n boeiende dag. Deze week ben ik gaan lesgeven bij de andere klas, maar merk wel dat ik dat moeilijker vind. De klas is opgesplitst in twee. De allerkleinsten, en de wat oudere die echt les krijgen. Heb dus geprobeerd die kinderen les te geven, maar best lastig als de kleinsten er doorheen schreeuwen etc. Dinsdag verder ook niet veel bijzonders gebeurd wat ik mij nu even kan herinneren.
Woensdagochtend was wel weer even heftig. Zijn samen met Mr. Moses en een lerares naar een dorpje gereden waar we een tweeling gingen bezoeken. Deze twee meisjes komen misschien bij ons in het weeshuis en gaan dus nu even kijken hoe ze zijn zeg maar. Dit dorpje was echt heel erg arm en bijna geen een kind gaat hier naar school! Meisjes waren heel klein voor hun leeftijd. Hadden al gehoord dat eentje niet kan lopen. Ik loop naar dat meisje toe om te kijken of ze met hulp kan lopen en als je haar handen pakt kan ze wel lopen. Beter dus al dan we dachten. Ze vond het wel heel eng, dus gelijk huilen. Andere meisje was iets groter en ook heel bang. Als je gezegd had dat dat ene meisje 2 was had ik het ook geloofd. Zijn dus vier. De tranen sprongen bijna in mn ogen, want de moeder had dus totaal geen uitdrukking op dr gezicht. Later hoorden we pas dat ze al tien jaar geestelijk ziek is. (Was hij even vergeten te vertellen!) Het is dus zo, ze heeft zeven kinderen, en elke keer als het kind weer kon lopen ging ze het dorp uit naar een ander dorp en ze kwam dus altijd zwanger terug. Heftig dus!! Maar de meisjes komen binnenkort naar het weeshuis, dus hoop dat we ze hier een goed thuis kunnen geven. Maar dat weet ik haast wel zeker! Verder die dag rustig aan gedaan, is toch best pittig twee weken achter elkaar bij het weeshuis zijn. Behoorlijk vermoeiend! Ben dus echt blij dat we vrijdag weggaan. Even een break tussendoor is wel prettig merk ik wel.
Donderdag zouden we met Mr. Moses naar zijn dorp gaan, maar dat ging niet door want iemand van Syto (organisatie) kwam langs om de planning van volgende week vrijdag door te nemen. Die cultuurdag..Lekker rustig aan gedaan dus.
Vrijdagochtend vroeg naar het weeshuis voor ontbijt, want resulteerde dat we om 8u in de eerste tro tro zaten. Top planning! Maar had ik denk ik niet moet zeggen, want op een gegeven moment stonden we dus een tijdje vast. Wel weer wat meegemaakt: begon dus een vrouw spontaan te bidden voor iedereen en een dienst te houden. Veel zang weer en zo ben je weer een half uur verder. Aangekomen in Accra werden we aangesproken door een man die ons de weg wees naar het busstation. Hier dus de bus in gegaan richting Kumasi. Alleen nog een uur moeten wachten voor dat we vertrokken. Ze wachten hier tot de bus echt vol zit! Nouja, eindelijk op weg! Zat niet heel comfortabel.! Naast een behoorlijke stevige tante met twee kinderen dus na een uurtje had ik al geen gevoel meer in mn kont. De eerst 180 km was namelijk half asfalt half zandweg met enorme gaten! Paar km na het tanken kwam er iemand achter dat ie zn tas vergeten was bij het tankstation, dus konden weer terug. Fijn!! Uiteindelijk om 16.30u kwamen we aan in Kumasi en hebben taxi gepakt naar het hostel waar de rest al was. Aangekomen bleek onze kamer onder water te staan : wc wilde niet stoppen met doorspoelen.
Maar goed, verder niet veel gedaan die dag.
Zaterdagochtend begon goed...Ik kwam terug van het douchen en er was redelijke paniek in de kamer...Karin heeft dr hoofd gestoten aan de ventilator! Ze had een behoorlijke jaap boven dr oog, dus op naar het ziekenhuis. Werden hier gelukkig gebracht door een meisje in opleiding anders hadden we de goede ingang niet zo snel gevonden. Het nieuwe gedeelte zag er echt top uit! Heel mooi en schoon. Na ongeveer 3 uur stonden we weer buiten en zijn we richting de markt gegaan. De grootste van West-Afrika. Wat een hel was dat zeg!! Pff! Stel je even voor: Koninginnedag in A'dam en dan 100x zo groot en 20x zo druk ongeveer. Verder hoor je alleen maar Ubruni en wordt je heel veel aangeraakt. Niet echt leuk. Verder die middag beetje rondgelopen en eind van de dag toch souvenirs kunnen scoren.
Het is nu zondag en hier is dus alles dicht! Heel apart voor zo'n grote stad!! Mja, we gaan zo maar even naar het paleis.
Dit was mijn verhaal weer voor vandaag. Nog even wat foto's plaatsen en dan zit mn tijd er weer op. Voor meer foto's kijken even op de site van Anne! anneghana072010.reismee.nl
Fijne dag en tot snel!
Kus Marije
Eerste werkweek
Dag lieve Ubruni's!
Zo word ik elke dag wel een paar keer genoemd. Dit staat voor blanke (officieel: iemand van achter de horizon) wat ik vast al een keer eerder geschreven heb. Hoe is het in NL? Hoorde van het noodweer en de hitte. Hier is het weer wel oke. Temperatuur is prima, maar geen zon. Vannacht heeft het weer heel veel geregend. Volgens mij was ik met mijn verhaal bij zondag gebleven, dus laten we daar maar weer verder gaan! ;) Veel meegemaakt in een week tijd, dus kan een lang verhaal worden. Heb nog drie kwartier op de teller staan, dus dat moet lukken! Haha.
Zondags zijn we met de trotro richting Kakum National Park gegaan. In Cape Coast was het markt, dus waar we op moesten stappen voor de trotro was het enorm druk! De chauffeur had de snelheid er goed in zitten, pff! Met deze snelheid probeerde hij de gaten in de weg te ontwijken.. Zowaar ben ik niet misselijk geworden en zijn we zonder kleerscheuren uit de trotro gekomen! Aangekomen bij het park hebben we even gewacht op Juliette & Karin. Toen zijn we met zn 4en naar de ingang gelopen want Dinant en Alexandra konden we niet bereiken vanwege geen verbinding. Bij de entree moesten we eigenlijk 30 Cedi pp betalen, maar kon gelukkig aan tonen dat we van Syto, dus student, zijn en werd het bedrag gehalveerd. Kregen heel leuk een badge met de tekst Non-Ghanian child.. Samen met een grote groep en gids gaan lopen/ klimmen. Het was een behoorlijke klim, maar we waren boven. Hier hingen de bruggen waar we over heen gingen lopen. Het was een rondje van 7 bruggen. Na de eerste twee is Juliette gestopt (hoogtevrees), en ik was ook blij dat we er waren. Het wiebelt namelijk heel erg als je met meerdere mensen op zo'n ding loopt. In het park geluncht en toen terugggegaan naar de hoofdweg voor een trotro. Een taxichauffeur wilde ons wel brengen, maar nee gezegd. Hij wilde toch niet luisteren en reed ons achterna. Dinant overlegd en toch jaa gezegd. Het was alleen een vd kleinste taxi's die er zijn, en daar moesten we dus met zn 6en! in!. Met zn 4en op de achterbank en Dinant & ik voorin. Wat een lol! Onderweg moesten we nog stoppen voor de politie, weet niet wat de chauffeur gezegd heeft, maar we mochten doorrijden. Na het eten bij het weeshuis heeft oma ons naar mensen waar we voetbal mochten kijken. Heel gastvrije en lieve mensen! Na de wedstrijd werden we met de auto naar huis gebracht, want het was te donker om te lopen. Ik ben wel trots op onze jongens! ;) Goed om te horen dat ze onthaald zijn als helden in Amsterdam.
Maandag was dan de eerste officiele werkdag in het weeshuis. Na het ontbijt hebben we de kinderen ontbijt gegeven en daarna begon de les. Ik geef vandaag (en ook de rest van de week) les aan de upper class. Dit zijn zeven kinderen: Sarah, Moses, Irene, Michael, Fousti, Richard, Leticia. De eigenlijke lerares Marian heeft me even snel uitgelegd wat ik moest doen en toen kon ik beginnen. Zij doet verder helemaal niets, ze zit er een beetje bij en corrigeert de kinderen. Behoorlijk wennen en lastig als je nooit voor de klas hebt gestaan! De eerste les was ICT, maar dat is bijna niet te doen omdat je geen computer hebt. Dus je moet het toetsenbord enzo op het bord uit gaan tekenen en maar hopen dat ze het snappen. Na een korte break van een kwartier stond wiskunde op het rooster. Halverwege de les werden we weggeroepen door Mr. Moses en hebben toen een hele tijd met de werkers in het kantoor gezeten. Nogmaals uitgelegd wat wij moeten doen etc. Hebben aangegeven dat we de kinderen ergens mij naar toe willen nemen; het wordt het strand. Verder vandaag de chief van het dorp ontmoet. Hij kwam langs bij het weeshuis. Hier een hele tijd met hem gepraat over voetbal, Nederland, school etc. Een leuke man!
Dinsdag hebben we voor elk kind twee stuks kleding meegenomen om uit te delen. Als ontbijt hadden we dit keer wat extra's; een soort pap van mais met suiker. Wel geproefd, maar vind het niet echt lekker! Na het ontbijt hebben we de kinderen een voor een bij ons geroepen om te passen en foto's te maken. Ze waren er erg blij mee! Vandaag een beetje samen met Marian les gegeven. Gisteren (maandag) bleek ze ziek te zijn. Wat ik nog steeds moeilijk vind is dat de kinderen hier worden uitgelachen als ze iets fouts doen of iets geks zeggen. Verder wordt er bijvoorbeeld met engels gelezen. Richard heeft moeite met lezen, maar ipv hem meer aandacht te geven, wordt hij overgeslagen. Elke dag na de les wordt de groep in twee rijen gesplitst en gaan ze danken voor de dag. Anne was nog even naar huis geweest, want waren vanmorgen voor Julie kleren vergeten. Ze had mini stroopwafels meegenomen. Jullie hadden de kindern moeten zien genieten, geweldig!! Verder hebben ze ons 's middags meegenomen naar het dorp. Een kind op mn nek en twee aan de hand! ;) We werden met de auto naar huis gebracht, omdat we al zo veel gelopen hadden. Verder even met John (waarbij we slapen) verse mais gegeten. Jeej groenten!! Want dat krijg je hier gewoon niet..
Woensdag kregen we les van Mr. Moses. Geschiedenisles over Ghana. Helaas was dit niet heel leuk. Kinderen werden behoorlijk naar beneden gehaald. Ow jij zit in klas 4? Wie heeft je dat verteld? Je blijft gewoon zitten dit jaar. Dit is niet gek hier, maar vind het nog steeds moeilijk. Als een opgave na wordt gekeken in het schrift, wordt het schrift daarna op de grond gegooid, wat betekend dat ze klaar is met nakijken en dat ze het op kunnen halen. Verder heb ik die middag de kinderen van de upper class een ezelsbruggetje geleerd. Ze konden namelijk vanmorgen niet vertellen hoeveel maanden een jaar heeft etc. Heb ze nu dus het foefje met de knokkels geleerd. Daarna wat sommetjes (April + June) gegeven om te kijken of ze het snappen en ze gebruiken inderdaad mijn foefje, dit geeft een erg voldaan gevoel! Samson was vanmiddag erg aanhankelijk, maar hij is heel stil en verlegen dus je weet nooit goed wat er aan de hand is. Het bleek dus dat ie honger had. Het was alleen pas 16.15u , dus duurde nog wel even voordat ze avondeten kregen. Heb hem stiekem meegenomen naar kantoor waar ik een klein stukje Sultana heb gegeven, ik kon het gewoon niet aanzien! 's Avonds met Mr. Moses naar de chief van het dorp gereden. In zn huis nam de chief plaats op zn troon. Jaa het is echt een troon! Helemaal gekleed in traditionele kledij hebben we daar even gepraat. Toen naar de plaatselijke 'bar' gereden en daar wat gedronken. Dat 'wat' was een FLES bier van 625 ml! Halleluja! Vraag me niet waar ik het gelaten heb, maar hij was leeg. Een leuke avond gehad en gezellig gekletst met de chief.
Gisteren met Mabena (meisje van 3) naar het ziekenhuis gelopen. We verdenken haar namelijk van malaria. Het bord aan de straat beweerd 'friendly service' maar wij hebben dat wel anders ervaren! We werden gecommandeerd te zitten en toen werd er niet al te vriendelijk een thermometer onder dr oksel gestoken. Daarna moest ze op de weegschaal. Als laatste kreeg ze een prik in de vinger voor de test. Het bleek inderdaad dat ze malaria heeft. Toen nog even op de dokter moeten wachten. We vertelden dat ze drie was, waarop de dokter zei dat ze beter eten moeten krijgen. (Alle kinderen zijn klein voor hun leeftijd) Hierna kregen we medicijnen. Een heel vies ruikend, dik drankje, paracetemol en nog 2 soorten pillen. Ze voelt zich nu weer prima, heeft weer praatjes en lacht!! Helaas had ik die morgen weer een huilend kind bij me; Madame, I am hungry! Mn tranen stonden in mn ogen, mja je kan daar niet gaan huilen. Gelukkig kregen ze vrij snel lunch! Die middag kwam de chief langs om ons twee verse kokosnoten te brengen. Deze hebben we 's avonds verdeeld en elk kind een stukje gegeven. Zulk genieten!
Momenteel zit ik in een internet cafe in Kasoa. Hier gaan we wat boodschappen doen voor morgen. We gaan morgen namelijk met alle kinderen naar het strand! Heb dr veel zin in. Even wat leuks doen met de kinderen. :D. Vanavond waarschijnlijk weer even met de chief wat drinken.. De 30e hebben we een soort cultuurdag bij het weeshuis. Er komen ongeveer 20 Amerikanen en 105 gasten uit het dorp. Ben benieuwd. Die dag daarna hebben we een begrafenis in het dorp; dat wordt een hele ervaring denk ik.
Verder gaat hier alles goed! Het is nog wel even wennen voor de klas staan en vooral moeilijk als de kinderen honger hebben of naar beneden worden gehaald. Toch probeer ik dit een beetje naast me neer te leggen en te genieten van hun lach op het gezicht! Er zijn al weer twee weken voorbij, dus de tijd gaat best snel. Dit weekend blijven we hier. Morgen dus strand en zondag misschien kerk. Volgend weekend met de NLers naar Kumasi. Dit wordt waarschijnlijk een lang weekend; vrijdagochtend weg en maandag eind van de middag terug.
Dit was het even voor nu! Jullie hebben weer wat te lezen! ;) Mn grote broer is veilig aangekomen in China en heeft ook al verhalen en foto's geplaatst hoorde ik, dus als jullie je vervelen..Haha!
Nogmaals medaasi voor alle reacties en tot snel!
Dikke kus uit Ghana
X
Buduatta Orphanage
Lieve allemaal!
Op dit moment zit ik in een internet cafe in Cape Coast. Dit is ongeveer 2 uur rijden vanafhet dorpje waar wij gisteren zijn aangekomen.
Donderdagavond een gezellige laatste avond gehad met Anne, Juliette, Karin en Dinant. We zaten in een wat luxure pizzeria, want er waren alleen maar blanken...
Vrijdagochtend om 08.00u zaten we klaar om opgehaald te worden, maar Tina en het busje kwamen pas om 09.45u. Toen alle koffers (van 15 man ongeveer) een auto met laadbakgeladen entoen met een busje naar Buduatta. Wij zouden als eerste afgezet worden. Na ongeveer een uur sloegen we rechtsaf wanneer we het bordje van het dorp zagen, Oh my god! Dit is echt de middle of nowhere dacht ik. Het is wel een supermooie omgeving, heel veel groen! Niet veel later kwamen we aan bij hetweeshuis. Alle kinderen kwamen aangerend en gingen in een groepje staan en begonnen te zingen.Kregen gelijk een knuffel van een vrouw die daar werkt (oma). Tijdens het zingen word je toch wel emotioneel! Hier hebben we ook Bibi en Yvonne ontmoet, twee meiden die hier al waren. Het afscheid nemen van de groep was heftig, alle emotieskwamen er op dat moment even uit. Ik kreeg gelijk weer een knuffel van een meisje die daar werkt, met de woorden Sorry Sorry!Als er iets gebeurd, (hoofd stoten ofzo) zeggen de Ghanezen sorry sorry.De bus reed nog niet weg of het begon te stort regenen. Het is hier nog steeds regenseizoen, en dat kan je hier nu wel merken.De twee kleinsten vroegen gelijk om aandacht en wilden opgetild worden.Ze zijn echt geweldig! Na de luch, wat voor ons apart word gemaakt en we in het kantoortje eten (je schaamt je wel even op dat moment), even gepraat met Mr. Moses.Hij is de oprichter van het weeshuis. Een man met een buik die de hele dag op een stoel zit en mensen commandeert. Hij is wel heel aardig en als we willen reizen mogen we ook vrijdag al weg en desnoods maandag terugkomen. Verder 's middags de namen geleerd van de kinderen en 's avonds met de taxi naar ons onderkomen voor de komende tijd. In de kleinste taxi met 4 koffers en 4 mensen over een landweggetje gereden. We hingen met de achterkant van de auto op de grond. Haha! Onderkomen is prima! Een aparte kamer met twee grote bedden en kasten. Douche en wc apart, allemaal heel goed te doen! Niet super schoon, maar hebben tenminste gewoon een douche en wc voor zolang we water hebben.
Vanmorgen met de TroTro richting Cape Coast. Vrij snel hadden we een tro tro gevonden die daar heen ging. Een TroTro is een minibusje die vol gaat met mensen en langs kleine dorpjes enzo gaat. Een goedkope manier van reizen! Na ongeveer twee uur en 3,5 Cedi kwamen we aan in Cape Coast. GElijk met de taxi naar een guest house gereden die nog plek had. Sammo Guest house waar we ontvangen werden door een erg aardige man. Hebben een kamer voor 7,50 Cedi pp. Top! Hier de hele dag city seeing gedaan. Cape Coast Castle gezien waar de slaven gevangen werden gehouden. Ook Fort William en Fort Victoria gezien. wamen nog in gesprek met een vrouw die vandaag de begrafenis van haar moeder had. Heel lief mens en we gaan onze foto met haar naar opsturen, vind ze geweldig!
Net gegeten bij een restaurantje aan het strand. PRachtig uitzicht over zee! Morgen met TroTro naar Kakum National Park waar we Juliette, Karin, Dinant en een fransje meisje zullen zien.
Dit was het even voor nu, tijd zit er op!
Veel liefs en kus Marije
