Lieve allemaal,

het is weer tijd voor een nieuw verhaal over mijn avonturen hier. Het is een week geleden zag ik. Hoe is het in Nederland? Vind het nog steeds erg leuk om jullie reacties te lezen! Hier gaat alles nog steeds prima. Vandaag is het behoorlijk warm en schijnt de zon flink. Afgelopen week weer genoeg gedaan, dus heb weer wat te vertellen. Heb ongeveer 800 fot's gemaakt en zit al bijna op de twee uur film. Ja Anke, Tjap Toi! Haha. Nog maar drie weken te gaan hier. Gaat toch best wel snel! Maar hier de avonturen van afgelopen week!

Maandags zijn we dan naar Lake Bosumtwe geweest, maar was niet heel erg bijzonder. Leuk om even gezien te hebben, maar verder...Terugweg was weer een hele reis. Vanaf het meer zijn we ongeveer om 12u wegggegaan en waren pas om 19.00u thuis. Ik had het dus behoorlijk gehad en was redelijk chagerijnig. Dinsdag en woensdag waren twee normale werkdagen, dus lesgeven en met de kinderen spelen.

Donderdag hebben we een tour langs dorpjes gehad met Mr. Moses en Marian (een lerares). Was echt heel erg leuk en alweer behoorlijk indrukwekkend. Kijk naar mn titel van het verhaal en je weet wat ik bedoel. Op weg naar een lokale markt in een wat groter dorp kwamen we langs wat kleinere dorpjes wat vaak bestond uit niet meer dan 10/20 'huizen' . Het zijn namelijk geen huizen te noemen. Het zijn woningen van klei, takken en palmtakken als dak. Er zit dus totaal geen ventilatie qua ramen in en het is echt net of je in de rimboe rondrijdt. Blijft indrukwekkend om te zien. Het dorp waar de markt was is iets groter dan ons dorp, ongeveer 8.000 mensen. Hier hebben we even rondgelopen met Marian en veel foto's gemaakt. De mensen hier zijn echt blij als je een foto maakt en gaan zelfs poseren. Dit moet je niet in de grotere steden proberen want dan worden ze echt boos. Moeten dus altijd vragen of we een foto mogen maken. Het was dus wel erg leuk om dit keer overal een foto van mogen te maken!! Mensen zijn hier heel erg vriendelijk en willen je alles laten zien en uitleggen. Vanaf dit dorp zijn we naar het dorp van Mr. Moses gereden. Hij woont namelijk niet in Buduatta zelf. Hij woont wel in een betonnen woning en op een rustige plek. Hij heeft zes zonen en twee dochters! Dat hadden we even niet verwacht.. Samen met Marian en de jongste dochter van Mr. Moses hebben we een rondleiding gehad door het dorp en een aangrenzend dorp. Weer bijna alleen maar woningen van klei of hout. Wel een goede school gezien wat gesponsord is door Plan International Ghana. Goed om te zien wat zo'n organisatie voor elkaar kan krijgen in zo'n arm land.! Kinderen waren enorm enthousiast en werden toegezwaaid of we de koningin waren. Haha. Bij het huis van mr. Moses geluncht en toen naar een ander weeshuis gereden. Hier even rondgekeken en gepraat met de oprichtster. Dit is echt een heel groot weeshuis, namelijk 80 kinderen! Ik ben echt blij dat ik hier zit, want 80 is echt veels te veel. Hoe wil je dan ooit iedereen aandacht geven? Mja, toch wel interessant om het verschil even gezien te hebben. Vanaf hier weer op weg naar het weeshuis. Wel een paar keer gedacht dat de auto er mee op zou houden, maar viel gelukkig mee. African car zoals Mr. Moses het noemt! ;)

Vrijdag was dan de dag dat er twintig blanken naar het weeshuis zouden komen! Wij dachten dat het in de ochtend zou beginnen, maar het begon ongeveer om 12.30u pas. Hebben dus de hele ochtend op een stoel gezeten met de kinderen en weinig nuttigs gedaan. Rond 12.00u kwam de dans/drum groep vanuit Accra. Onze drumleraar was er ook bij en die bleek de leider van de groep te zijn. Werden alvast opgewarmd met een show van hun. Was erg gaaf om te zien! Echt alles zit los en vast bij die mensen en samen met de djembe's is het echt geweldig! Ik denk een uurtje later dat de bus met Amerikanen aan kwam rijden. Waren er geen twintig en er zaten toch ook nog wel minstens vijf halfbloedjes of donkeren tussen, haha! Hun hebben ook nog opgetreden en kregen ook nog spullen/ snoepgoed/ geld van hun aangeboden, erg lief! Daarna werd er door de dansgroep nog wat cultuurdansen gedanst en toen was het tijd voor de kinderen om de Amerikanen te ontmoeten. Ineens zijn ze weer heel verlegen. Nog even met de kinderen gedanst en toen was de dag alweer voorbij. 'Onze' kinderen kunnen trouwens ook geweldig dansen! Als wij dansten begonnen de werkers ons een beetje uit te lachen, mja vergeleken met hun zijn wij heel stijf! Haha.

Zaterdag was de dag van de begrafenis. Ook hier zouden we eigenlijk na het ontbijt weggegaan, maar een dag van te voren werd de planning gewijzigd. Gaan pas na de lunch. Haha. Kan allemaal hier! Om 13.00u ongeveer zaten wij dus helemaal klaar om te gaan, maar gingen pas een uur later weg. Waren wel helemaal op zn Ghanees gekleed. Waren netjes in het zwart en een vd meisjes heeft bij ons beide een rood sjaaltje op Ghanese wijze in ons haar gebonden. Op weg naar de chief werden we dan ook aangestaard en uit/toe gelachen door de dorpsgenoten! Aangekomen bij de chief nog een uur op hemzelf moeten wachten maar ondertussen wel mn ogen uitgekeken naar de kleding van de andere belangrijke mannen! Je zou soms willen dat je een foto kon maken als je knippert met je ogen, maar helaas. Die klederdracht is echt heel indrukwekkend om te zien! Wij hadden de eer om samen met oma en Marian gasten te zijn van de chief. Zijn dus in een rijtje naar de plek van de begrafenis gelopen. Alle belanrijke mannen voor ons, met chief in het midden richting de tenten. Heel gaaf om deel uit te mogen maken van zijn gezelschap. Weer voel je je net de koningin! Mochten ook naast de chief plaatsnemen! Helaas krijg je er verder weinig van mee, maar is opzich wel leuk om mee te maken. Uiteindelijk kwamen we er achter dat er een probleem was. De zonen van de overleden vrouw waren thuisgebleven en wilden niet komen. Als de mensen wat wilden doneren (is hier traditie), moesten ze maar naar hun huis toe komen. De chief en zijn mannen eisten van de familie 3 flessen Schnapps voor de tijd die ze hierdoor verspeeld hebben, maar de familie had er maar 1. Heel apart allemaal! Om 17.00u zijn we teruggegaan naar het weeshuis. Niet helemaal wat wij ervan verwacht hadden, maar toch wel leuk om te zien. Helaas dus niet gedanst!

Zondagochtend, gister dus, zijn we richting Accra gegaan. Juliette heeft haar laatste dag in Ghana en gaan er dus met zn vijven nog even een gezellige dag van maken. Hebben heerlijk de dag doorgebracht op het strand! Best wel even lekker zo'n relaxt dagje tussendoor. Hadden prachtig weer dus ook wel een klein beetje verbrand. Bij het afscheid van Juliette had ik ook wel even een momentje dat ik naar huis wilde, maar is nu alweer voorbij!

Vandaag komt Bibi terug van haar rondreis en die blijft nog tot de 13e. Anne gaat zaterdag naar huis. Ik ga zaterdag met Dinant richting de Volta region, voor de watervallen en de stuwdam! Verder gaan we deze week toilethuisjes laten bouwen bij het weeshuis. De kinderen doen namelijk al hun behoeften in de bosjes. Anne heeft 200 euro gekregen van iemand wat wij dus voor de wc's gaan gebruiken. Ik betaal waarschijnlijk dus werkers, want dat redden we net niet met 200 euro. Maar dat is rond de 50 euro dus dat heb ik er zeker wel voor over!

Heb dus alweer genoeg plannen voor komende week en probeer denk ik maandag over een week weer een verhaal te plaatsen! Voor foto's verwijs ik jullie door naar de link die in mijn vorige verhaal staat. Verder is Juliette als het goed is vandaag veilig aangekomen in Nederland en zodra zij haar foto's geplaatst heeft laat ik het jullie weten!

Voor nu een dikke kus uit het warme Kasoa en tot over 3 weken!

Liefs Marije